Μην εγκλωβίζεσαι στα δικά σου κριτήρια επιτυχίας- άλλαξε ιδεολογία.

Τα κάνω όλα και καλά! Είναι αυτό που πολλοί πελάτες μου ισχυρίζονται και μου λένε. Τους κατανοώ απόλυτα.

Κάνουν τα πράγματα που θέλουν να κάνουν και με τον τρόπο που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ο καλύτερος, αφού τους ικανοποιεί.

Το ίδιο παθαίνω κι εγώ!
Δύσκολα να μείνω ικανοποιημένη από συνεργάτη ή από κάποια βοήθεια από άλλον ή από τον τρόπο που οι άλλοι κάνουν αυτό που έκανα εγώ παλιά.

Ένα παράδειγμα.

Τώρα τελευταία ο σύζυγος μου έχει αναλάβει το μαγείρεμα για την οικογένεια.
Κρατιέμαι απίστευτα να μην επέμβω να πάρω την κουτάλα και το κάνω αλλιώς.
Χα χα! Ακόμη πιστεύω ότι είμαι καλύτερη μαγείρισσα. Κι αν όμως έχω μπροστά μου έναν εν δυνάμει καλύτερο μάγειρα;

Τι με κάνει να κρατιέμαι;

Η προτεραιότητα και η ουσία. Η ουσία δεν είναι το φαγητό αλλά η σχέση.
Επικεντρώνομαι στη σχέση και είμαι σίγουρη ότι θα εξελιχθεί και η μαγειρική.

Κυρίως αν μάγειρας το θέλει. Αυτό εξετάζω. Αν το θέλει είμαι αισιόδοξη και δίνω χρόνο.
Επίσης κοιτάω τις προτεραιότητες. Τι μπορώ να κάνω εγώ τώρα που δεν ασχολούμαι με το μαγείρεμα; Εννοείται παρά πολλά !!!

Υπάρχει λόγος να μην το εκμεταλλευθώ; ΟΧΙ! Και φυσικά το απολαμβάνω.
Μμμμ….έχω δρόμο γι’ αυτό χα χα.

Η κομβική ερώτηση είναι η εξής:

Ποιο είναι το κριτήριο του καλά;
Το όλα είναι μετρήσιμο, αν και γι’ αυτό έχω ενδοιασμό.

Το καλά;
Ας το αναλύσω τόσο όσο.

Για να αξιολογήσουμε κάτι χρειαζόμαστε ένα σημείο αναφοράς. Σωστά;
Είμαστε σίγουροι ότι οι ίδιοι είμαστε το σωστό σημείο αναφοράς;

Ρώτησα τα παιδιά μου ποιος είναι καλύτερος μάγειρας, εγώ ή ο μπαμπάς;

Η απάντηση ήταν έκπληξη!

Δεν θυμάμαι …πες ένα φαγητό που κάνεις εσύ καλά.

Χαμός!

Σαν καλή coach, δεν άφησα υποκειμενικά συναισθήματα όπως αχάριστοι, τη μανούλα που θυσιάζεται να σας φροντίζει κλπ κλπ, αλλά ρώτησα με ψυχραιμία.

Εντάξει, θα ήθελες να μου πεις ένα κριτήριο καλής μαγειρικής;

Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη, άσε μας τώρα καλέ μαμά.

Το παράδειγμα αυτό είναι πιο διασκεδαστικό γι’ αυτό το χρησιμοποιώ. Έχω πολλά πιο business παραδείγματα και δικά μου και πελατών μου.

Όλα έχουν να κάνουν με το κριτήριο επιτυχίας.

• Υπάρχει;
• Είναι γνωστό;
• Είναι αποδεκτό;

Τι γνώμη έχετε για το παρακάτω;

Ο εαυτός μας δεν είναι πάντα το καλύτερο κριτήριο επιτυχίας για τον άλλον.

Ο εαυτός μας και οι επιδόσεις του αφορούν αποκλειστικά τους ίδιους, εμάς.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο εαυτός μας είναι η βάση σύγκρισης για μας τους ίδιους.

Σε χαρακτηριστικά και σε συμπεριφορές.
Το, εγώ στη θέση σου έκανα, σκέφτηκα, ήμουν, αφορά εμάς και όχι τον άλλο.

Αλλά θα το αφήσω για άλλο άρθρο αυτό.

Ας έρθω στο σημερινό άρθρο μου και το κεντρικό νόημα που επιθυμώ να θυμάσαι.

Αυτό είναι ότι, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα, ακόμη και αν τα κάνεις καλά σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια.

Δεν μπορείς αν θες να προοδεύσεις.

Αν θες να είσαι μέτριος και καταϊδρωμένος είναι η πιο σίγουρη μέθοδος.

Όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.

Πρόσφατα συμμετείχα στο ετήσιο συνέδριο του επαγγελματικού συνδέσμου των στελεχών διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού, ΣΔΑΔΕ το οποίο είχε ως κεντρικό θέμα την επένδυση στον εαυτό μας.

Invest in ourselves.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου προσέγγιση όσον αφορά στην ισορροπία και ευημερία των ηγετών και των στελεχών στον κρίσιμο κλάδο του HR, της Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού.
Είμαι στο χώρο του HR πάνω απο 25 χρόνια, ως στέλεχος, σύμβουλος και σήμερα ως επαγγελματίας coach και δασκάλα άλλων επαγγελματιών coaches. Eίμαι ευγνώμων για τους εξαιρετικούς, φιλόδοξους πελάτες μου από τον κλάδο του HR που επιθυμούν την προσωπική και επαγγελματική τους πρόοδο και τη διεκδικούν τολμηρά και αποφασιστικά. Είμαι υπερήφανη και χαρούμενη που είμαι συνοδοιπόρος τους και τους υποστηρίζω σε όλο αυτό το εσωτερικό ταξίδι ανακαλύψεων και επιτευγμάτων.

Ένα κοινό θέμα που αντιμετωπίζουν και είναι το πρώτο που εξερευνούμε και τοποθετούμε σωστά είναι η χωρίς όρια γενναιοδωρία.

Είναι αλήθεια ότι όσοι υπηρετούμε το HR διαθέτουμε αυτή την αρετή σε υπερβολή διότι κινητοποιούμαστε από την μεγάλη αγάπη μας και το έντονο ενδιαφέρον μας για την ευημερία των ανθρώπων και της επιχείρησης, σε προτεραιότητα.

Συνήθως δεν σκεφτόμαστε καν τις δικές μας αντοχές και ανάγκες.

Παράλληλα ακούμε με προσοχή και προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες της διοίκησης αλλά και οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου ζητήσει τη βοήθειά μας.

Αυτό μας φέρνει συνήθως στο κέντρο της μυλόπετρας με τις δυο πέτρες σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Αποτέλεσμα είναι η εξουθενωτική πίεση και ένα μεγάλο βάρος, μια ευθύνη που ουσιαστικά μας τη δίνουν και εμείς τη δεχόμαστε ενώ τους ανήκει στο μεγαλύτερο μέρος της.

Γι αυτό το λόγο οι επαγγελματίες του HR είναι από τις ομάδες με τη μεγαλύτερη επαγγελματική εξουθένωση παγκοσμίως.

Τι λες; Θέλεις να είσαι και εσύ ο HR που ανυπομονεί για τη …σύνταξη;

Αυτό μου δημιουργεί μεγάλη κατάθλιψη να το ακούω και από τους νεότερους.

Άκου αυτό!
Η ευημερία των ανθρώπων της επιχείρησης και της ίδιας της επιχείρησης δεν είναι δική σου ευθύνη! Είναι του καθενός συντελεστή σε αυτή ξεχωριστά στο κομμάτι που του αναλογεί.

Ευθύνη των HR επαγγελματιών είναι να ενισχύσουμε και να διευκολύνουμε την αυτονομία των ανθρώπων και την ανάληψη των ευθυνών τους όσον αφορά τη δική τους ανάπτυξη, ισορροπία και ευημερία κάνοντας συζητήσεις μαζί τους, θέτοντας τις κατάλληλες ερωτήσεις και ακούγοντας με το μυαλό και την καρδιά μας, όπως συνήθως κάνουμε, βοηθώντας τους να βρουν οι ίδιοι τις λύσεις. Να πάλι τα coaching skills που χρειάζεσθε. 

Επιπλέον επιλέγουμε και τους προσφέρουμε τα κατάλληλα εργαλεία, εισάγουμε τα κατάλληλα συστήματα, θέτουμε το πλαίσιο εμπιστοσύνης δηλαδή τους κανόνες της ασφάλειας και του σεβασμού του άλλου και όχι μόνο του ενός.

Δεν είμαστε γονείς που φροντίζουν παιδιά ή εφήβους. Δεν είμαστε η μάνα ή ο πατέρας του λόχου, κάπου το έχω ακούσει και αυτό. Από τη θέση του ενήλικα απευθυνόμαστε και συνεργαζόμαστε με ενήλικες. Η υποστήριξή μας είναι για να τους φέρουμε σε αυτή τη θέση του ενήλικα (απο όποια άλλη θέση μας μιλούν πχ γονιός ή παιδί),  ώστε να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν.